Astma: teoria Butejki

Astma: teoria Butejki

Teoria Butejki zasadniczo stwierdza, że ​​w wyniku głębokiego oddychania z organizmu usuwana jest nadmierna ilość CO2, co powoduje zmianę równowagi chemicznej, która jest tylko częściowo neutralizowana przez mechanizmy kompensacyjne.

Z biegiem czasu utrata CO2 staje się coraz bardziej zaburzająca funkcjonowanie organizmu. Ma to wpływ na wszystkie procesy fizyczne i chemiczne.

Utrata CO2 na skutek uwalniania się z płuc w tempie szybszym niż tworzenie się w tkankach powoduje wzrost pH. Ogólnie rzecz biorąc, stan niedoboru tlenu występuje również w wyniku zmniejszenia efektu Bohra. [Na promie RBC pobiera się mniej tlenu.]

Ten brak tlenu prowadzi do wzrostu ilości niecałkowicie utlenionych „metabolitów”, które chemicznie obniżają pH. [Kwasica metaboliczna] Efekt ten nie kompensuje całkowicie zwiększonego pH spowodowanego utratą CO2 i wydajność wszystkich normalnych systemów jest zmniejszona.

Kategorię „chorób” wywołanych tym problemem można zaliczyć do „mechanizmów obronnych”, których działanie polega na ograniczeniu dalszej utraty CO2 [astma, rozedma płuc itp.].

Drugą kategorią są „choroby”, które powstają na skutek zmiany pH i mechanizmów kompensacyjnych. Należą do nich zaburzenia w tworzeniu tłuszczów, węglowodanów i białek; Zaburzenie efektywności wytwarzania energii [zmniejszone tworzenie się ATP]; oraz zakłócenie efektywności procesów powstawania CO2.

Według Butejki normalizacja oddychania nie tylko pozwala uniknąć występowania chorób obronnych, ale także eliminuje chorobę, która pojawia się na skutek zmiany funkcjonowania organizmu spowodowanej nadmiernym usuwaniem CO2. Leczenie objawów tych chorób bez leczenia przyczyny może potencjalnie pogorszyć problem.

Zainspirowany Chrisem Le Royem