Wczesne zastosowanie urządzeń ECMO w celu wsparcia dorosłych we wstrząsie kardiogennym nie poprawiło wyników klinicznych

Wczesne zastosowanie urządzeń ECMO w celu wsparcia dorosłych we wstrząsie kardiogennym nie poprawiło wyników klinicznych

Jak wynika z niedawnego badania klinicznego, natychmiastowe zastosowanie żylno-tętniczych urządzeń do mechanicznego, krążeniowego pozaustrojowego natleniania błonowego (ECMO) w celu wsparcia dorosłych z szybko pogarszającym się lub ciężkim wstrząsem kardiogennym było możliwe, ale nie poprawiło wyników klinicznych w porównaniu z tymi, którzy otrzymali wczesną terapię zachowawczą. Wyniki zaprezentowano dzisiaj podczas sesji naukowych 2022 przedstawionych American Heart Association. Spotkanie, które odbyło się osobiście i wirtualnie w dniach 5–7 listopada 2022 r. w Chicago, jest wiodącą światową wymianą najnowszych osiągnięć naukowych, wyników badań i opartych na dowodach aktualizacji praktyki klinicznej w naukach o układzie sercowo-naczyniowym.

Wstrząs kardiogenny występuje, gdy serce nie jest w stanie przepompować wystarczającej ilości krwi i tlenu do mózgu i innych ważnych narządów. Leczenie pacjentów ze wstrząsem kardiogennym obejmuje podawanie leków, takich jak leki inotropowe i wazopresyjne. Leki inotropowe zmieniają siłę skurczów serca, a leki wazopresyjne zwężają naczynia krwionośne, zwiększając ciśnienie krwi. Urządzenia do podtrzymywania życia ECMO mogą być również używane do wspomagania krążenia krwi poprzez wypompowywanie krwi pacjenta z organizmu i dotlenienie jej, umożliwiając odpoczynek sercu i płucom.

ECMO to szeroko stosowane, małoinwazyjne, krótkotrwałe mechaniczne urządzenie wspomagające krążenie, umożliwiające szybkie przywrócenie krążenia i dopływu krwi do narządów. ECMO jest coraz częściej stosowane do wspomagania krążenia u osób we wstrząsie kardiogennym lub zatrzymaniu krążenia, ale obecne dowody na temat stosowania ECMO do stabilizacji warunków hemodynamicznych u tych pacjentów są niewystarczające.

Petr Ostadal, lekarz medycyny, profesor medycyny na Oddziale Kardiologii Szpitala Na Homolce w Czechach

Badanie ECMO-CS jest pierwszym wieloośrodkowym, randomizowanym badaniem klinicznym skupiającym się na zastosowaniu ECMO u osób z ciężkim lub szybko postępującym wstrząsem kardiogennym. W badaniu wzięło udział 117 osób dorosłych, których średni wiek wynosił 65 lat, a około 75% pacjentów stanowili dorośli mężczyźni. Uczestników losowo przydzielono do dwóch grup: grupy ECMO lub grupy wczesnej terapii zachowawczej, a ich wyjściowe parametry kliniczne były porównywalne w momencie randomizacji: mieli podobny poziom mleczanu i podobne średnie ciśnienie tętnicze.

Książka elektroniczna o odkrywaniu leków

Zestawienie najważniejszych wywiadów, artykułów i aktualności z ostatniego roku. Pobierz bezpłatną kopię

W grupie leczonej zachowawczo ECMO mogło zostać zastosowane później w przypadku pogorszenia stanu hemodynamicznego. Wszystkie pozostałe procedury diagnostyczne i terapeutyczne przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi standardami opieki, włączając w to leczenie innymi interwencjami sercowo-naczyniowymi lub, jeśli to konieczne, mechanicznymi urządzeniami wspomagającymi krążenie.

Wyniki wykazały, że wyniki kliniczne pacjentów, którzy otrzymali wczesną terapię zachowawczą lekami inotropowymi i wazopresyjnymi, były podobne do tych w grupie natychmiastowej ECMO:

• Innerhalb von 30 Tagen nach einem schweren oder schnell fortschreitenden kardiogenen Schock starben 64 % der Patienten, die eine frühe ECMO-Therapie erhielten, eine Herzwiederbelebung benötigten oder zusätzliche mechanische Kreislaufunterstützung benötigten, verglichen mit 71 % der Patienten, die eine frühe konservative Behandlung erhielten.
• Die Sterblichkeitsraten nach 30 Tagen waren zwischen beiden Gruppen vergleichbar (50 % vs. 48 %).
• Schwerwiegende Nebenwirkungen wie Blutungen, Beinischämie, Schlaganfall, Lungenentzündung und Sepsis traten bei 60 % der Patienten in der ECMO-Gruppe und bei 61 % der Patienten in der frühkonservativen Gruppe auf.
• Weniger Patienten in der ECMO-Gruppe benötigten eine andere Form der mechanischen Kreislaufunterstützung im Vergleich zu denen in der frühkonservativen Gruppe (jeweils 17 % vs. 42 %).
• 39 % der Patienten, die eine frühe konservative Therapie erhielten, benötigten später im Verlauf der Intensivbehandlung eine ECMO-Unterstützung.

„Spodziewaliśmy się znacznej poprawy wyników u pacjentów z ciężkim lub szybko postępującym wstrząsem kardiogennym, którzy przeszli wczesne leczenie ECMO i byliśmy zaskoczeni, gdy odkryliśmy, że natychmiastowe zastosowanie ECMO w rzeczywistości nie było lepsze od wczesnej terapii zachowawczej” – powiedział Ostadal.

Ograniczenia badania polegały na tym, że nie porównywano w nim wdrożenia ECMO z terapią zachowawczą, ale raczej porównano wczesną strategię ECMO z wczesną strategią zachowawczą, która pozwalała na „ratunkową” terapię ECMO w przypadkach pogarszającego się stanu hemodynamicznego. Co więcej, badanie nie było zaślepione i miało ograniczoną wielkość próby. Kryteria wykluczenia obejmowały także wiele stanów, które mogą powodować wstrząs kardiogenny lub na niego wpływać (np. tamponada serca, zatorowość płucna, osoba, która przeżyła zatrzymanie krążenia).

Źródło:

Amerykańskie Stowarzyszenie Kardiologiczne

.