Depresja i proces artystyczny

Depresja i proces artystyczny

Zawsze interesowały mnie objawy depresji i to, jak ta choroba wpływa na artystów i innych wizjonerów, inaczej niż na ogół populacji. Dziś rano przeczytałem interesujący artykuł na temat ambitnego projektu mapowania mózgu prezydenta Baracka Obamy o wartości 100 milionów dolarów. Artykuł zatytułowany „Złamać kod ludzkiego mózgu, wyprawa dla wizjonerów” bada to poszukiwanie i motywuje mnie do powrotu do notatek na temat wizjonerskiego myślenia, które zbierałem przez ostatnie kilka dekad. Szczególnie notatki, które zebrałem na temat wizjonerów, którzy również cierpieli na objawy depresji.

Najlepsze książki na depresję zazwyczaj badają relacje między wysoce kreatywnymi ludźmi, takimi jak wszelkiego rodzaju artyści, jednocześnie badając, kim dokładnie jest wizjoner. Według mnie wizjoner to osoba posiadająca jasność myślenia, pasję do ściśle określonego doświadczenia i zdolność przewidywania, w jaki sposób ta pasja może się przejawić. To zupełnie inny sposób myślenia niż ten proces. Kogo zadowala samo posiadanie celów? Wizja często pojawia się, gdy dana osoba łączy naturalną ciekawość z poczuciem głębokiej introspekcji. Z czasem przeradza się to w pasję, której zasięg jest tak wielki, że można ją określić mianem „wizji transcendentalnej”.

Wizjonera prawdopodobnie rozpoznasz już przy pierwszym spotkaniu. Z biegiem czasu zdajesz sobie sprawę, że różni się on od normalnego człowieka. Może wydawać się szczególnie intensywny w rozmowie, ale nie w negatywny sposób. Nie jest typem faceta, który ma skłonność do lekkich rozmów na koktajlach lub pogawędek o pogodzie. Oczywiście to wszystko jest uogólnieniem. Wizjonerzy są wyjątkowi i mają tendencję do wyrażania siebie na różne i często niezwykłe sposoby. Ponieważ zawsze nie są pewni, jaka jest normalna rzeczywistość, wizjoner jest skupiony, a doświadczony wizjoner jest siłą natury. Jedyne, co może zrobić, to zmienić krajobraz zewnętrzny, zaangażować w swoją wizję duże grupy ludzi oraz ujarzmić i wykorzystać wcześniej uśpione zasoby w realizacji tej wizji. Potrafi zmieniać zdanie i wpływać na społeczeństwo w sposób, w jaki mogliby skutecznie zrobić najbardziej wykwalifikowani futuryści, ekonomiści i handlowcy.

Dlaczego wizjonerzy muszą opracowywać strategie radzenia sobie z depresją? Po pierwsze, nie pasują do zwykłych sytuacji. Jak zwykli ludzie reagują, gdy słyszą, jak wizjoner opisuje swoje pomysły? To jak rozmowa z artystą; Nie zawsze łatwo jest podążać za strumieniem myśli wizjonera, a mimo to rozumiesz, że przedstawiane jest coś wyjątkowego i ciekawego. Jednym z powodów jest to, że artysta-wizjoner lub osoba wysoce kreatywna często ma tendencję do mówienia o ideale, który wydaje się całkowicie nierealny. Wyobraź sobie rozmowę z braćmi Wright – dwoma producentami rowerów – na rok przed ich lotem na Kitty Hawk w 1903 roku. Wyobraź sobie rozmowę z Gandhim lub wynalazcami komputera osobistego, telegrafu, telefonu, długopisu lub chirurgii robotycznej, którzy mieli przed nimi kształt, gdy wizje nabierały kształtu.

Nawet jeśli wizja wydaje się nierealistyczna, czy wizjonerzy nadal pracują nad urzeczywistnieniem swoich pomysłów? Poczucie, że wizja jest nierealistyczna, nie neguje faktu, że radość wynika z posiadania zamiaru osiągnięcia i doświadczenia tego ideału. Często to głód, pragnienie, radość i intencja ostatecznie sprawiają, że wizja staje się rzeczywistością.

Posiadanie genialnego pomysłu nie czyni automatycznie wizjonera. Ale posiadanie pomysłu może otworzyć drzwi do procesu wizjonerskiego. Oczywiście termin „wizjoner” może oznaczać co innego dla różnych ludzi. Osobiście interesuję się ideą ochrony i równowagi podczas studiowania wielkich wizjonerów, artystów i wynalazców, co wiąże się z moim zainteresowaniem naturalnym leczeniem depresji. Bycie autodestrukcyjnym, szalonym geniuszem ma w sobie coś mrocznego, ale bardziej interesuje mnie to, co lubię nazywać zrównoważonym wizjonerem. Jest to osoba, która jest trzeźwa psychicznie i zrównoważona emocjonalnie. Taka osoba musi być zaangażowana, czuć się bezpieczna sama w sobie i czuć się bezpiecznie w towarzystwie tych, którzy są zaangażowani we współpracę z nią na rzecz realizacji wizji, w tym partnerów i członków jej systemu wsparcia.

Inspirowany twórczością Lewisa Harrisona