Badanie mapuje wczesne uszkodzenia strukturalne w zaburzeniach ze spektrum schizofrenii

Badanie mapuje wczesne uszkodzenia strukturalne w zaburzeniach ze spektrum schizofrenii

Naukowcy z Uniwersytetu w Sewilli zidentyfikowali możliwe przyczyny uszkodzeń strukturalnych w mózgach pacjentów z zaburzeniami ze spektrum schizofrenii (SSD). Są to regiony, które wykazują największe zmiany morfologiczne we wczesnych stadiach choroby w porównaniu z osobami neurotypowymi tej samej płci i wieku. Badanie wykazało również, że u osób z SSD występuje znaczne zmniejszenie podobieństwa strukturalnego między różnymi obszarami płatów skroniowego, obręczy i wyspowego.

Coraz większa liczba badań potwierdza hipotezę, że zaburzenia psychiczne początkowo pojawiają się jako zmiany strukturalne w określonych obszarach mózgu, a następnie rozprzestrzeniają się na inne obszary poprzez połączenia mózgowe. Dyski SSD charakteryzują się nietypowym dojrzewaniem mózgu, takim jak: B. zmniejszenie objętości, powierzchni i grubości kory mózgowej. Zmiany te, powiązane z deficytami poznawczymi i poważnymi objawami, mają wzór odzwierciedlający rozłączenie w obrębie określonych sieci mózgowych.

Podobieństwo strukturalne między różnymi obszarami kory można oszacować za pomocą sieci opartych na Morphometric Inverse Divergence (MIND), metodzie wykorzystującej cechy pochodzące ze strukturalnego rezonansu magnetycznego (MRI), takie jak objętość, pole powierzchni i grubość kory. Sieci te określają ilościowo stopień podobieństwa morfologicznego między różnymi parami regionów, przy zmniejszonych wartościach MIND wskazujących na mniejsze podobieństwo strukturalne, co można zinterpretować jako większą separację morfologiczną między parami.

Korzystając z tej nowej metodologii, utworzono sieci MIND dla 195 zdrowych osób z grupy kontrolnej i 352 osób z SSD. W porównaniu ze zdrowymi pacjentami, w tej drugiej grupie zaobserwowano istotne zmniejszenie podobieństwa strukturalnego, głównie w płatach skroniowym, obręczy i wyspowym. Spadki te były bardziej widoczne u osób o gorszym stanie klinicznym, charakteryzujących się większymi zaburzeniami funkcji poznawczych i poważniejszymi objawami. Zmiany lokalizowały się przede wszystkim w obszarach asocjacyjnych wyższego rzędu, które dojrzewają później i mają fundamentalne znaczenie dla złożonych funkcji poznawczych.

W badaniu zidentyfikowano także możliwe źródła lub epicentra uszkodzeń strukturalnych, zdefiniowane jako regiony, które wykazują największe zmiany morfologiczne we wczesnych stadiach choroby w porównaniu z wartościami oczekiwanymi dla osób neurotypowych tej samej płci i wieku.

Wreszcie z sieciami MIND powiązano 46 cech neurobiologicznych, co pokazuje, że regiony o mniejszym podobieństwie u osób z SSD charakteryzują się dużą obecnością astrocytów i neuroprzekaźników, takich jak dopamina i serotonina, a także zmniejszonym metabolizmem i mikrostrukturą korową.

Wyniki te dostarczają dowodów na złożoną interakcję między podobieństwem strukturalnym, procesami dojrzewania i neurobiologią leżącą u podstaw określania stanu klinicznego osób z SSD. Podejście to może przyczynić się do opracowania biomarkerów strukturalnych i spersonalizowanych strategii terapeutycznych w oparciu o profil biologiczny i kliniczny każdego pacjenta.

Źródła: