Pokonanie strachu przed autyzmem

Pokonanie strachu przed autyzmem

Wszyscy mamy swoje irracjonalne lęki oparte na osobistych doświadczeniach, przekonaniach i dezinformacji. Chociaż istnieje intelektualne rozumowanie, które mówi nam, że niektóre obawy są naprawdę bezpodstawne, pozostają one. Zdarzają się przypadki, gdy strach wynika z nieznajomości określonego tematu lub po prostu jego niezrozumienia. Część retoryki antyautystycznej, która przeniknęła część społeczeństwa, opiera się na strachu. Element strachu uniemożliwia pracodawcom zapewnianie możliwości zatrudnienia potencjalnym kandydatom z ASD, którzy mogą wykazywać zachowania rzadko spotykane w miejscu pracy. Wielu pracodawców obawia się, że ich odpowiedzialność gwałtownie wzrośnie, jeśli zatrudnią pracowników autystycznych. Badania nie potwierdzają jednak ich stanowiska. Ponadto informacje zwrotne od firm, które zatrudniły pracowników ze spektrum, wskazują, że nie ma znaczących kosztów związanych z bezpieczeństwem opieki zdrowotnej ani odpowiedzialnością. Ponadto pracodawcy byli mile zaskoczeni, gdy odkryli, że pracownicy z autyzmem są wyjątkowo stabilni, lojalni, świadomi bezpieczeństwa i chętni do uczenia się nowych umiejętności. Zasadniczo ci menedżerowie ds. rekrutacji bali się autyzmu – tylko po to, by odkryć człowieczeństwo kryjące się za tą etykietą.

Strach przed autyzmem nie jest w żadnym wypadku ograniczony do pracodawców i menedżerów ds. rekrutacji. W rzeczywistości czasami problem dotyka znacznie bliżej domu, ponieważ niektórzy członkowie rodziny nie są w stanie okazać bezwarunkowej miłości autystycznemu krewnemu. Z niezliczonych powodów niektórzy ludzie postrzegają autyzm jako oznakę niedoskonałości lub załamania, co powoduje, że czują się poza kontrolą. W takich sytuacjach pomija się fakt, że członkowie rodziny należący do spektrum są zazwyczaj całkowicie niewinni. Chociaż nie ma to na celu odrzucenia emocjonalnego komponentu rodzin autystycznych, rzuca światło na głębię dysfunkcji, która czasami towarzyszy temu zaburzeniu. Kierowani strachem i do pewnego stopnia narcyzmem, niektórzy członkowie rodziny oddalają się od tych, którzy chcą tylko, aby akceptowali i kochali bez uprzedzeń. Biorąc pod uwagę złożoność dynamiki rodziny, znalezienie przyczyny tego typu zachowań jest trudne – jeśli nie niemożliwe. Wystarczy powiedzieć, że znacznie rozsądniej byłoby naprawdę poznać osobę z autyzmem i podejmować decyzje w oparciu o istotne fakty.

To prowadzi nas do ostatniego obszaru strachu przed zaburzeniami ze spektrum autyzmu. To sprawa osobista, można nawet powiedzieć, że dotyczy spraw sercowych. Gdy zima ustępuje miejsca wiośnie, młodzi ludzie zakochują się. Wbrew powszechnemu przekonaniu młodzi dorośli czują, że znajdują się na spektrum – dodałbym bardzo głębokim, a niektóre relacje prowadzą do zaangażowania i małżeństwa. Panuje przekonanie, że dwoje dorosłych ze spektrum nie powinno mieć dzieci ze strachu, że spłodzą dzieci autystyczne. Choć może się to wydawać przestarzałym sposobem myślenia, jest to stanowisko zajmowane przez wielu członków dzisiejszego społeczeństwa. Jak wszyscy wiemy, dziedziczność może być nieprzewidywalna i nawet nasze najbezpieczniejsze założenia często są błędne. Ostatecznie nie mamy ani moralnej, ani prawnej władzy, aby dyktować sprawy sercowe. Przypomina nam to mądrą radę Buddy: „Ten, kto żył mądrze, nie powinien bać się nawet śmierci”. Strach przed tym, kto wyjdzie za mąż i jakie będzie kolejne potomstwo, nie jest obszarem, na którym powinniśmy się skupiać. Prawdziwym strachem jest brak proaktywności i strata cennego czasu, zanim zdecydujemy się działać.

Inspirowany twórczością George'a Davida Williamsa