Różnice między anoreksją mirabilis a jadłowstrętem psychicznym

Różnice między anoreksją mirabilis a jadłowstrętem psychicznym

Anorexia Mirabilis dosłownie definiowana jest jako „cudowna utrata apetytu” i była ascetyczną praktyką praktykowaną w średniowieczu. Chociaż anoreksja mirabilis i jadłowstręt psychiczny są formą samogłodu, istnieje między nimi różnica w uzasadnieniu tego poświęcenia.

Stwierdzono, że osoby, które oddawały się anoreksji w postaci mirabilis, robiły to z zupełnie innych powodów niż te, które pozwalały sobie na anoreksję w wersji nerwowej. Ten przewodnik zdrowotny wprowadzi Cię w różnice między tymi dwoma zaburzeniami odżywiania.

Anoreksja mirabilis w średniowieczu

Anorexia Mirabilis, czyli „święta anoreksja”, była praktykowana w średniowieczu wśród kobiet, które pościły ze względu na Boga i chcąc udowodnić, że istnieje rozdział ciała od umysłu. Mówiono, że te posty trwały miesiącami i niektóre kobiety odmawiały wszelkiego pożywienia z wyjątkiem Najświętszej Eucharystii.

W anoreksji mirabilis kobiety wierzyły, że mogą żyć bez jedzenia, ponieważ wierzyły, że przeżyją na „pysznej uczcie Bożej”. Te kobiety były idolami ze względu na ich „zdolność” do życia przy bardzo małej ilości jedzenia. Dopiero w okresie wiktoriańskim kobiety zaczęły głodować ze względu na wygląd.



Dzisiaj anoreksja

Wiele lat później, w epoce renesansu, Kościół zaczął wierzyć, że anoreksja jest herezją i być może nawet dziełem szatana. Jednak niektórzy nadal ją praktykowali aż do prawie XX wieku, kiedy znany angielski lekarz stwierdził, że jest to zaburzenie i nadał jej nazwę „jadłowstręt psychiczny”.

Anoreksja to samogłodzenie się ludzi, którzy czują, że muszą szukać określonej ścieżki życia społecznego. Osoby te pozbawiają się pożywienia, ponieważ mają zniekształcony obraz swojego ciała i wierzą, że mają nadwagę, podczas gdy w rzeczywistości mogą być niebezpiecznie szczupłe. Dzisiaj, zaburzenia odżywiania Anoreksja wynika przede wszystkim z presji społeczeństwa i chęci bycia szczupłą. W średniowieczu anoreksja była akceptowana, a nawet podziwiana jako forma praktyki religijnej.

Zainspirowany Anne Ahirą