Ból dolnej części pleców i zespół jelita drażliwego

Ból dolnej części pleców i zespół jelita drażliwego

Czy istnieje związek pomiędzy bólem pleców a zespołem jelita drażliwego? Naukowcy od dawna twierdzą, że IBS może być spowodowane nieprawidłowymi funkcjami nerwów i mięśni jelit. Nigdy nie określono ani nie wyjaśniono, dlaczego może wystąpić ta usterka. Według mojej wiedzy nie ma wystarczających dowodów na poparcie tej tezy. Co więcej, nie widziałem, nie słyszałem ani nie czytałem żadnych badań przeprowadzonych specjalnie w celu sprawdzenia tej hipotezy. Opierając się na własnych obserwacjach na temat moich objawów IBS, zazwyczaj wierzę i popieram tę hipotezę.

Niektórzy z nas, którzy cierpią na zespół jelita drażliwego, od lat bezskutecznie próbują wyeliminować często wyniszczające skutki tej tajemniczej choroby. Ogólnie rzecz biorąc, osoby, które cierpią, spędziły dużo czasu i pieniędzy na przeprowadzaniu testów za testami, ale nie znalazły niczego rozstrzygającego.

Często po latach procedur diagnostycznych i kosztownych badań pacjentom mówi się, że nie dzieje się z nimi nic złego. Twoja skarga dotycząca objawów została odrzucona jako wyimaginowana lub wyrażona z medycznego punktu widzenia lepiej niż psychosomatyczna. Biorąc pod uwagę stale rosnącą liczbę pacjentów skarżących się na tę samą ogólną listę objawów, środowisko medyczne zostało zmuszone, przynajmniej w małej części, do uznania tej choroby za niewiele więcej niż wyimaginowane objawy hipochondrii.

Co więc możemy założyć na temat IBS? Jest to stan czy choroba sama w sobie? A może IBS jest stanem, który jest spowodowany lub jest objawem innego problemu fizycznego, neurologicznego, a może nawet psychologicznego, który nie został jeszcze rozpoznany lub zdiagnozowany jako powiązany ze stanem IBS? Uważam, że jest to bardziej prawdopodobny wniosek, który pozwoli na wgląd w moje osobiste przekonanie, że IBS jest stanem wtórnym, a nie stanem samym w sobie.

Przez lata lekarze proponowali pojęcie choroby wtórnej w odniesieniu do zespołu jelita drażliwego. Niestety, nie udało im się jeszcze skutecznie udokumentować dowodów, które pozwoliłyby ostatecznie określić, jaka może być pierwotna przyczyna IBS. Co więcej, uważam, że nie istnieje tylko jedna przyczyna, ale wiele przyczyn, z którymi wszystkie wiążą się z tymi samymi objawami wtórnymi, które składają się na zespół jelita drażliwego.

Proszę nie myśleć, że mam zamiar powiedzieć, że stan IBS nie jest prawdziwy lub że jego symptomy mają charakter psychosomatyczny. Z bolesnego doświadczenia wiem, że stan i objawy IBS są bardzo realne. Powiedziałbym również, że ze względu na ogromną liczbę zgłoszonych przypadków środowisko medyczne zostało zmuszone do ponownej oceny swojego podejścia w leczeniu pacjentów, którzy skarżą się na objawy takie jak zespół jelita drażliwego. Po prostu wyrażę to, co osobiście odkryłem na temat innej możliwej przyczyny IBS, która może zostać przeoczona przez środowisko medyczne.

Chciałbym również podkreślić, że IBS, wraz z listą wielu objawów, może być możliwym do prześledzenia postępem objawów w oparciu o jedną przyczynę. Uważam, że w moim przypadku jest to bardzo słuszne założenie. Nie udało mi się uzyskać zgody lekarza, przynajmniej do czasu, aż zająłem stanowisko w protokole.

Zanim przejdę dalej, myślę, że dobrym pomysłem byłoby zapoznanie się z częściową listą objawów zespołu jelita drażliwego. IBS może charakteryzować się kombinacją jednego lub wszystkich następujących objawów:

o Dyskomfort lub ból brzucha, zwykle w podbrzuszu

o Zmiana nawyków jelitowych

o Przewlekła lub nawracająca biegunka, zaparcie lub jedno i drugie. Można mieszać lub naprzemiennie.

o Wzdęcie

o Zgaga

o Nudności

o Pełność brzucha

o Pilne uczucie konieczności ewakuacji jelit

o Uczucie „niepełnego” opróżnienia jelit

o Ból dolnej części pleców

o Ból głowy

o Zmęczenie

o Ból mięśni

o Zaburzenia snu

o Dysfunkcje seksualne

Powszechnie uważa się, że objawy IBS są spowodowane nieprawidłowym funkcjonowaniem nerwów i mięśni jelit. Osobiście coraz bardziej się z tym zgadzam, uznając to za słuszne i prawdopodobne postrzeganie przynajmniej jednej z przyczyn zespołu jelita drażliwego. Mam nadzieję rzucić trochę światła na to, dlaczego moim zdaniem jest to prawdopodobna przyczyna wielu osób cierpiących na IBS. Niestety to, co założyłem, że jest przyczyną mojego konkretnego rodzaju IBS, z pewnością nie będzie diagnozą dla wszystkich przypadków IBS.

Myślę, że my, którzy cierpimy na zespół jelita drażliwego, mamy tendencję do minimalizowania objawów i bólu. Doszliśmy do przekonania, że ​​jeśli chodzi o dietę i ćwiczenia, nie możemy zrobić nic innego, jak tylko zachować zdrowy rozsądek, jeśli chodzi o dietę i ćwiczenia, ponieważ nie ma na to lekarstwa. Wiele osób, które cierpią, będzie cierpieć w milczeniu przez lata, zanim zwróci się o pomoc medyczną. Do tego czasu, a ja należę do tej grupy, być może nieświadomie zmniejszymy lub nawet odłożymy na bok niektóre z mniejszych objawów powodowanych przez IBS, koncentrując się tylko na tych, które powodują najwięcej bólu i dyskomfortu.

Co gorsza, jest mniej prawdopodobne, że zwrócimy uwagę lekarza na objawy, jeśli po prostu założymy, że jest to tylko kolejny aspekt naszego złożonego zaburzenia. Może to stać się niebezpiecznym scenariuszem dla każdego, kto cierpi na IBS. Możemy zignorować utrzymujące się objawy, które stały się bardziej intensywne lub nowe objawy, które wydają się po prostu powiązane, ponieważ zniechęcamy się, gdy słyszymy, że nikt nie może nic zrobić.

Takie działania mogą spowodować przeoczenie poważnych objawów zagrażających życiu. Objawy schorzeń, które w przeciwieństwie do IBS można leczyć, jeśli zostaną wcześnie wykryte. Rzeczy takie jak rak okrężnicy, rak żołądka, rak przełyku i wiele innych mogą zostać przeoczone, ponieważ po tylu wizytach u lekarza chcemy ignorować objawy IBS.

Moja historia IBS zaczyna się ponad 20 lat temu, kiedy byłem młodym mężczyzną w wieku 26 lat. Kiedy pomagałem podnosić bardzo ciężki żeliwny piec na drewno z podłogi pickupa, druga osoba straciła równowagę, a ładunek przesunął się w dół na moje plecy. Poczułem, jak uginają mi się plecy, gdy piec upadł na podłogę u moich stóp. Wiedziałem, że doznałem poważnej kontuzji. Nie mogłem wstać z pozycji przechylonej do przodu pod kątem 90 stopni, w której się znajdowałem. Dosłownie musiałem się podciągnąć, opierając dłonie i ramiona o bok pickupa.

Kiedy miałem 26 lat, byłem uparty i myślałem, że jestem niepokonany, pozwoliłem żonie pomagać sobie w domu i spać, nie zawracając sobie głowy pójściem na pogotowie. Zostało mi trochę środków przeciwbólowych, które uśmierzały ból na tyle, że mogłem spać. Kiedy obudziłem się rano, byłem przerażony, gdy nie czułem nóg. Oboje byli zmarznięci i odrętwieni. Mogłem ją poruszyć, ale po prostu jej nie czułem. Po około 30 minutach ćwiczeń wróciło czucie w nogach i w tym momencie wiedziałem, że nadszedł czas, aby udać się do lekarza.

Po badaniu i prześwietleniu nie było przyjemnie usłyszeć tego, co lekarz miał do powiedzenia. Powiedział mi, że mam dwie możliwości. Jednym z nich było udanie się do specjalisty chirurga i wykonanie operacji zespolenia kilku dolnych kręgów lędźwiowych, ponieważ dyski między nimi były mocno ściśnięte. Wspomniał, że taka operacja wpłynie na moją mobilność fizyczną nawet o 30% lub więcej. Wyjaśnił, że w najlepszym przypadku skuteczność operacji wynosi około 40%.

Inną opcją, powiedział mi, jest czas… czas, aby moje ciało spróbowało się wyleczyć. Wyjaśnił, że prawdopodobnie nigdy nie będę już tak dobry jak przed wypadkiem, ale z biegiem czasu moje ciało powinno częściowo się zagoić. Powiedział mi, że stan zapalny powodujący ból i częściowy paraliż powinien ustąpić. W wieku 26 lat trwała utrata 30% lub więcej mobilności była nie do pomyślenia. Przynajmniej druga opcja dawała nadzieję na wyzdrowienie. Dał mi leki zwiotczające mięśnie i przeciwbólowe i to wszystko.

Zaufałam temu lekarzowi...byliśmy dobrymi przyjaciółmi. Mieliśmy dobre relacje osobiste i zawodowe. Wierzyłam mu na słowo. Według dzisiejszych standardów medycznych jego porady lekarskie prawdopodobnie nie trzymałyby się kupy, ale ponad 20 lat temu było to najprawdopodobniej bardzo dobre postrzeganie mojego problemu.

Przez kolejne 6 miesięcy codziennie budziłam się z zimnymi, drętwymi nogami, ale jak powiedział, objawy stopniowo ustępowały. Byłem bardzo skupiony na naprawieniu kontuzji pleców; Nie martwiłem się innymi, mniejszymi rzeczami, które stały się denerwujące.

Pierwszym i najczęstszym objawem była zmiana rytmu wypróżnień. Nie była to wielka zmiana, ale wydawało się, że zamiast codziennych ćwiczeń było teraz raz na drugi dzień i wymagało to trochę większego wysiłku. Jednak w porównaniu z wcześniejszym problemem wydawał się on niewielki i stanowił jedyny objaw od kilku lat. Z plecami było coraz lepiej, ale jelita nigdy nie wróciły do ​​normy.

W 1986 roku, mając 26 lat, zawsze byłem dużą osobą: ważyłem około 220 funtów i miałem 180 cm wzrostu. Powoli moja waga zaczęła rosnąć. Początkowy przyrost masy ciała przypisałem zmniejszeniu aktywności fizycznej w pierwszym roku lub dwóch problemach z plecami. Pod koniec drugiego roku moje zdolności fizyczne i aktywność prawie wróciły do ​​normy. Nauczyłam się radzić sobie z bólem i moje nogi nie były już zdrętwiałe. Udało mi się całkiem nieźle funkcjonować. Tylko od czasu do czasu ból pleców stawał się tak silny, że nie byłem w stanie funkcjonować w „nowy” normalny sposób i zwykle trwało to tylko dzień lub dwa. Przybrałem teraz 70 funtów bez żadnego prawdziwego wyjaśnienia.

Dopiero w ciągu ostatnich kilku lat (od urazu kręgosłupa minęło ponad 20 lat) zacząłem myśleć o pierwotnym urazie, który był związany z moimi problemami jelitowymi i żołądkowymi. Ponieważ wierzyłem, że niewiele mogę zrobić, aby naprawić tę sytuację, zrobiłem wszystko, co mogłem, aby psychicznie złagodzić ból. Robiłem to dobrze, dopóki ból pleców nie nasilił się do tego stopnia, że ​​nogi znów stały się zdrętwiałe. Nie żeby zdarzało się to cały czas, tylko sporadycznie, ale te napady bólu nasiliły się.

Dopiero teraz, gdy bólu pleców nie da się zignorować, zdałem sobie sprawę z cyklu zdarzeń, który miał miejsce. Teraz, kiedy zauważam, że moje nogi coraz częściej drętwieją, zauważyłem również nasilenie objawów IBS. Częstsze i bolesne objawy wydają się zaczynać od przewlekłych zaparć, które trwają przez wiele dni. Następnie następuje wyczerpanie gazami, bóle głowy, wzdęcia, niestrawność żołądkowa, zgaga i wreszcie wybuchowa biegunka. Wraz z innymi objawami, które splatają się w cykl, obecnie uważam, że są one bezpośrednio związane z jakimś rodzajem uszkodzenia nerwu spowodowanego pierwotnym urazem pleców.

Od tego czasu poszedłem do neurochirurga i zdiagnozowano u mnie poważny ucisk i zwyrodnienie dysku, a także zwężenie kręgosłupa w dolnej części odcinka lędźwiowego. Leczenie nadal wymaga planowania, ale teraz mam co najmniej jednego lekarza, który zgadza się, że wiele, jeśli nie wszystkie, moje objawy mogą być bezpośrednio związane z dysfunkcją nerwów wynikającą z mojego obecnego stanu kręgosłupa.

Jeśli doznałeś urazu pleców lub cierpisz na IBS z bólem dolnej części pleców, rozsądne może być wykonanie badania kręgosłupa w celu ustalenia, czy przyczyną objawów IBS może być leżący u podstaw problem z plecami. Oczywistym jest, że w przypadku urazu kręgosłupa lub dolnej części pleców, z którego pochodzą nerwy sterujące pracą miski dolnej, może wystąpić również dysfunkcja jelit. W przypadku dysfunkcji jelit bardzo prawdopodobnym scenariuszem będzie progresja objawów w logicznej kolejności aż do górnej części przewodu pokarmowego.

Jeśli cierpisz na IBS i ból dolnej części pleców, naprawdę nie masz nic do stracenia, a możesz zyskać, poddając się badaniu kręgosłupa. Przynajmniej będziesz mógł stwierdzić, że z Twoim kręgosłupem nie ma problemu, eliminując inne źródło.

Zainspirowany Scottem Bestem