Choroba afektywna dwubiegunowa 101 – Co koniecznie musisz wiedzieć

Choroba afektywna dwubiegunowa 101 – Co koniecznie musisz wiedzieć

wstęp

Choroba afektywna dwubiegunowa, znana również jako choroba maniakalno-depresyjna, jest powszechna w Stanach Zjednoczonych, a jej liczba wzrasta wraz ze wzrostem czynników stresogennych w życiu.

Co to jest choroba afektywna dwubiegunowa?

Choroba afektywna dwubiegunowa to choroba psychiczna, w przebiegu której występują nieprzewidywalne wahania nastroju, od objawów depresyjnych po objawy maniakalne. Nie jest konieczne, aby osoba cierpiąca na depresję była określana jako osoba cierpiąca na chorobę afektywną dwubiegunową, wystarczą epizody manii. Najczęstszy wiek zachorowania to 20–30 lat, ale nadal istnieją pewne różnice.

Jakie są różne typy?

Zasadniczo istnieją dwa różne typy choroby afektywnej dwubiegunowej, typ I i ​​typ II, w zależności od liczby epizodów depresyjnych i maniakalnych. Aby scharakteryzować osobę jako mającą pełną manię, należy mieć objawy manii przez tydzień i depresję przez dwa tygodnie.

Jak rozpoznać chorobę afektywną dwubiegunową?

Aby zdiagnozować chorobę afektywną dwubiegunową, muszą być obecne objawy manii lub objawy manii i depresji. Objawy manii to niepohamowana chęć zakupów, chęć rozmowy, nadmierna samoocena, gonitwa pomysłów, bezsenność, rozproszenie uwagi itp.

Aby zdiagnozować depresję, objawy obejmują nawracające myśli o śmierci, bezsenność, utratę energii, utratę wagi, niepokój psychoruchowy, znacznie zmniejszone zainteresowanie itp.

Czym są diagnostyka różnicowa?

Diagnostyka różnicowa obejmuje nadczynność tarczycy, AIDS, chorobę Huntingtona, chorobę Wilsona, nadużywanie alkoholu itp.

Jaka jest przyczyna?

Die Ursache ist nicht sehr gut verstanden, aber es wird vermutet, dass Patienten genetisch veranlagt sind. Einige geben die Theorie des Mangels einiger chemischer Transmitter an. Andere geben die Theorie der neurostrukturellen Veränderungen.

Jakie jest zarządzanie?

Według lekarzy jest to zaburzenie, w którym pacjent sam zgłasza się do lekarza ze swoimi problemami. Lit, karbamazepina (Tegretol) i kwas walproinowy (Depakote) są dostępne w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Skutki uboczne stosowania litu obejmują drobne drżenie, niedoczynność tarczycy i neutrofilię. Głównym problemem związanym z litem jest konieczność monitorowania jego poziomu we krwi. Efekt występuje również dopiero po 7-10 dniach leczenia. Karbamazepina ma skutki uboczne w postaci wysypki skórnej, hiponatremii, agranulocytozy itp. Kwas walproinowy ma skutki uboczne w postaci drżenia, zapalenia trzustki, problemów z wątrobą itp.

Oprócz leków istnieją inne metody leczenia, takie jak terapia poznawczo-behawioralna, terapia jogą i leki ziołowe. Dzięki terapii poznawczo-behawioralnej pacjenci uczą się zmieniać negatywne myśli. Terapia jogą, która wywodzi się głównie ze Wschodu, ale obecnie zyskuje popularność na Zachodzie, ma na celu przekazywanie pozytywnej energii przez ciało. Ponieważ terapie te nie wprowadzają do organizmu pewnych substancji chemicznych, mówi się, że nie mają skutków ubocznych.

Jakie są środki ostrożności?

Ze względu na profil skutków ubocznych wszystkich leków i zachowania pacjentów lekarze powinni zachować szczególną czujność. Mówi się, że najważniejszym czasem na opiekę nad pacjentem jest okres rekonwalescencji, gdyż wtedy nabiera energii i dzięki temu może realizować myśli samobójcze.

Zainspirowany Mansi Aggarwalem