Dystrofia Fuchsa

Dystrofia Fuchsa

przegląd

Dystrofia Fuchsa

Dystrofia Fuchsa

W dystrofii Fuchsa ciało rogówki (zręb) zaczyna gęstnieć, a rogówka staje się mętna.

W przypadku dystrofii Fuchsa płyn gromadzi się w przezroczystej warstwie (rogówce) z przodu oka, powodując obrzęk i zgrubienie rogówki. Może to powodować odblaski, niewyraźne lub mętne widzenie oraz dyskomfort oczu.

Dystrofia Fuchsa zwykle wpływa na oba oczy i może powodować stopniowe pogarszanie się wzroku z biegiem lat. Zwykle choroba rozpoczyna się po 30. i 40. roku życia, ale u wielu osób cierpiących na dystrofię Fuchsa objawy pojawiają się dopiero po ukończeniu 50. lub 60. roku życia.

Niektóre leki i środki samoopieki mogą pomóc złagodzić objawy dystrofii Fuchsa. Jeśli jednak zaburzenie postępuje i wzrok wpływa na zdolność funkcjonowania, najlepszym sposobem na przywrócenie wzroku jest przeszczep rogówki.

Objawy

W miarę postępu choroby objawy dystrofii Fuchsa, które zwykle dotyczą obu oczu, mogą obejmować:

• Verschwommenes oder trübes Sehen, manchmal beschrieben als allgemeiner Mangel an klarer Sicht.
• Schwankendes Sehvermögen, mit schlimmeren Symptomen morgens nach dem Aufwachen und allmählicher Besserung im Laufe des Tages. Mit fortschreitender Krankheit kann es entweder länger dauern, bis sich das verschwommene Sehen bessert, oder es bessert sich nicht.
• Blendung, die Ihre Sicht bei schwachem und hellem Licht beeinträchtigen kann.
• Halos um Lichter sehen.
• Schmerzen oder Körnigkeit durch kleine Bläschen auf der Oberfläche Ihrer Hornhaut.

Kiedy iść do lekarza?

Jeśli masz niektóre z tych objawów, a zwłaszcza jeśli z czasem się nasilają, skontaktuj się z okulistą, który może skierować Cię do specjalisty od rogówki. Jeśli objawy nagle się pojawią, zadzwoń i umów się na pilną wizytę. Inne choroby oczu, które powodują takie same objawy jak dystrofia Fuchsa, również wymagają natychmiastowego leczenia.

Powoduje

Zwykle komórki wyściełające wnętrze rogówki (komórki śródbłonka) pomagają utrzymać zdrową równowagę płynu w rogówce i zapobiegają jej obrzękowi. Jednak w przypadku dystrofii Fuchsa komórki śródbłonka stopniowo obumierają lub przestają dobrze funkcjonować, co prowadzi do gromadzenia się płynu (obrzęku) w rogówce. Prowadzi to do pogrubienia rogówki i niewyraźnego widzenia.

Dystrofia Fuchsa jest zwykle dziedziczona. Genetyczne podłoże choroby jest złożone – członkowie rodziny mogą być dotknięci chorobą w różnym stopniu lub wcale.

Czynniki ryzyka

Czynniki zwiększające ryzyko rozwoju dystrofii Fuchsa obejmują:

• Sex. Die Fuchs-Dystrophie tritt häufiger bei Frauen als bei Männern auf.
• Genetik. Eine Familiengeschichte von Fuchs-Dystrophie erhöht Ihr Risiko.
• Das Alter. Obwohl es eine seltene früh einsetzende Form der Fuchs-Dystrophie gibt, die in der Kindheit beginnt, beginnt die Krankheit typischerweise in den 30er und 40er Jahren, wobei sich die Symptome danach entwickeln.

Opieka nad dystrofią Fuchsa

Źródła:

1. Lachs JF. Hornhaut. In: Kanski’s Clinical Ophthalmology: A Systematic Approach. 9. Aufl. Elsevier; 2020. https://www.clinicalkey.com. Abgerufen am 1. Mai 2020.
2. Yanoff M. et al., Hrsg. Erkrankungen des Hornhautendothels. In: Augenheilkunde. 5. Aufl. Elsevier; 2019. https://www.clinicalkey.com. Abgerufen am 1. Mai 2020.
3. Was ist die Fuchs-Dystrophie? Amerikanische Akademie für Augenheilkunde. https://www.aao.org/eye-health/diseases/what-is-fuchs-dystrophy. Abgerufen am 1. Mai 2020.
4. Hornhautdystrophien. Nationales Augeninstitut. https://www.nei.nih.gov/learn-about-eye-health/eye-conditions-and-diseases/corneal-conditions/corneal-dystrophies. Abgerufen am 1. Mai 2020.
5. Braun AY. Allscripts EPSi. Mayo-Klinik. 12. März 2020.
6. Patel SV (Gutachten). Mayo-Klinik. 2. Mai 2020.
7. Wieben ED, et al. Eine gemeinsame Trinukleotid-Repeat-Expansion innerhalb des Transkriptionsfaktor-4-Gens (tcf4, e2-2) sagt eine Fuchs-Hornhautdystrophie voraus. Plus eins. 2012;doi:10.1371/journal.pone.0049083.
8. Patel SV, et al. Vorhersage der Prognose der Endothelialen Hornhautdystrophie nach Fuchs mittels Scheimpflug-Tomographie. Augenheilkunde 2020; doi:10.1016/j.ophtha.2019.09.033.