Istnieje coraz więcej dowodów na to, że pirtobrutynib jest bezpieczniejszą i skuteczniejszą alternatywą w leczeniu CLL i SLL

Istnieje coraz więcej dowodów na to, że pirtobrutynib jest bezpieczniejszą i skuteczniejszą alternatywą w leczeniu CLL i SLL

Pirtobrutynib, niekowalencyjny inhibitor kinazy tyrozynowej Brutona (BTK), osiągnął pierwszorzędowy punkt końcowy równoważności w zakresie ogólnego odsetka odpowiedzi w pierwszym bezpośrednim porównaniu z ibrutynibem, kowalencyjnym inhibitorem BTK. Na podstawie wyników badania badacze sugerują, że pitobrutynib jest obiecujący jako początkowa terapia inhibitorem BTK, nawet w terapii pierwszego rzutu, u pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową (CLL) i chłoniakiem z małych limfocytów (SLL).

Niekowalencyjne inhibitory BTK zostały pierwotnie opracowane w celu przezwyciężenia oporności na kowalencyjne inhibitory BTK. Badanie to jest pierwszym badaniem klinicznym III fazy, w którym bezpośrednio porównuje się niekowalencyjny inhibitor BTK z kowalencyjnym inhibitorem BTK u pacjentów z CLL lub SLL. Do badania włączono pacjentów, którzy nie byli wcześniej leczeni, co było pierwszym badaniem fazy III porównującym bezpośrednio inhibitory BTK, oraz pacjentów, u których doszło do nawrotu nowotworu (nawrotu) lub u których nie wystąpiła odpowiedź (oporność) na leczenie inne niż kowalencyjny inhibitor BTK.

„Pirtobrutynib był wyraźnie nie gorszy od ibrutynibu, a odsetek odpowiedzi faktycznie faworyzował pirtobrutynib w całej kohorcie” – stwierdzili główna autorka badania Jennifer Woyach, lekarz medycyny, Bertha Bouroncle, lekarz medycyny i Andrew Pereny, kierownik katedry medycyny w Ohio State University College of Medicine. „To pokazuje, że pirtobrutynib jest rozsądnym wyborem zarówno w przypadku pacjentów nieleczonych wcześniej, jak i pacjentów z nawrotami/opornością na leczenie”.

Główni autorzy badania Jennifer Woyach, MD, Bertha Bouroncle, MD i Andrew Pereny, kierownik katedry medycyny w Ohio State University College of Medicine

CLL i SLL to wolno rosnące postacie chłoniaka nieziarniczego, które powstają, gdy limfocyty wymykają się spod kontroli i gromadzą się nieprawidłowe komórki B w szpiku kostnym (CLL) lub węzłach chłonnych (SLL). Inhibitory BTK działają poprzez blokowanie enzymu BTK, który odgrywa rolę we wzroście i proliferacji komórek B.

W badaniu wzięło udział 662 dorosłych pacjentów z CLL lub SLL. Spośród nich 225 nie było wcześniej leczonych, a 437 poddało się wcześniejszemu leczeniu i nie otrzymało inhibitorów BTK. Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do grupy pirtobrutinibu lub ibrutynibu i kontynuowali przydzieloną im terapię, chyba że ich choroba uległa progresji lub wystąpiły niedopuszczalne skutki uboczne.

Pierwszorzędowy punkt końcowy badania, czyli równoważność pirtobrutynibu pod względem całkowitego wskaźnika odpowiedzi (ORR), został osiągnięty w całej badanej populacji. Spośród 662 uczestników ORR wyniósł 87,0% u osób otrzymujących pirtobrutynib i 78,6% u osób otrzymujących ibrutynib. Wyniki konsekwentnie faworyzowały pirtobrutynib w większości podgrup, w tym u osób nieleczonych wcześniej, z nawrotem/opornością (R/R) na wcześniejsze leczenie oraz u osób z różnymi cechami choroby wysokiego ryzyka.

Przeżycie bez progresji choroby, stanowiące drugorzędowy punkt końcowy badania, zostanie formalnie ocenione w późniejszym terminie. Wstępne wyniki sugerują, że pirtobrutynib może również zapewniać pewną przewagę nad ibrutynibem w tym punkcie końcowym, wykazując współczynnik 18-miesięcznego przeżycia wolnego od progresji (PFS) wynoszący 86,9% w grupie pirtobrutynibu i 82,3% w grupie ibrutynibu. Wstępne wyniki sugerują, że uczestnicy nieleczeni wcześniej odnotowali najbardziej znaczącą korzyść w zakresie tego wyniku.

Na tym etapie wskaźnik PFS jest wciąż nieco niedojrzały, ale wydaje się faworyzować pirtobrutynib we wszystkich grupach – w kohorcie ogólnej, grupie R/R i, co ważne, kohorcie wcześniej nieleczonych. Jest to naprawdę ważne, ponieważ biorąc pod uwagę bezpieczeństwo pirtobrutynibu, sugeruje, że może to być w przyszłości dobra opcja dla niektórych pacjentów z CLL/SLL pierwszej linii”.

Dr Jennifer Woyach, Szkoła Medyczna Uniwersytetu Stanowego Ohio

Częstość występowania zdarzeń niepożądanych (AE) związanych z leczeniem i przerwania leczenia z powodu AE była ogólnie podobna w obu ramionach. Jednakże u pacjentów otrzymujących pirtobrutynib rzadziej występowały zdarzenia niepożądane związane ze zmniejszeniem dawki leku, przerwaniem leczenia z powodu postępującej choroby oraz niektórymi zdarzeniami niepożądanymi ze strony układu krążenia, w tym nadciśnieniem tętniczym i rozwojem migotania lub trzepotania przedsionków.

Wyniki te mogą wskazywać, że pirtobrutynib jest szczególnie odpowiedni do stosowania u starszych lub bardziej wątłych pacjentów. „Chociaż skuteczność i bezpieczeństwo pirtobrutynibu podawanego po kowalencyjnym inhibitorze BTK zostały dobrze poznane, prawdopodobnie istnieją podgrupy pacjentów, dla których pirtobrutynib jest atrakcyjniejszą opcją niż kowalencyjne inhibitory BTK” – stwierdził dr Woyach.

Oprócz dalszego monitorowania wyników tego badania dr Woyach stwierdziła, że ​​przyszłe badania kliniczne mogą pomóc w udoskonaleniu stosowania pirtobrutynibu samego lub w skojarzeniu z innymi terapiami jako leczenia pierwszego rzutu. Dodała, że ​​badacze w dalszym ciągu badają możliwe mechanizmy, dzięki którym rak może stać się oporny na niekowalencyjne inhibitory BTK, aby dalej optymalizować strategie leczenia.

Badanie to zostało sfinansowane przez firmę Eli Lilly and Company, producenta pirtobrutynibu. Wyniki opublikowano jednocześnie wJournal of Onkologii Klinicznej.

Jennifer Woyach, MD, z Ohio State University College of Medicine, zaprezentuje to badanie w niedzielę 7 grudnia 2025 r. o 17:30. Czas wschodni pod adresem W224ABEF w Centrum Kongresowym Orange County.

Źródła: