Nowatorska immunoterapia raka trzustki daje obiecujące wyniki w badaniu 1/2 fazy

Nowatorska immunoterapia raka trzustki daje obiecujące wyniki w badaniu 1/2 fazy

Niedawna publikacja wMedycyna naturalnaopisuje nową immunoterapię raka trzustki, która dała obiecujące wyniki w początkowej fazie 1/2 badania na ludziach. Badanie TACTOPS, w ramach którego oceniano bezpieczeństwo i skutki kliniczne autologicznej terapii komórkami T przeciwko wielu antygenom nowotworowym, było wynikiem współpracy naukowców z Baylor College of Medicine, Kompleksowego Centrum Onkologii im. Dana L. Duncana, Centrum Terapii Komórkowej i Genowej, Szpitala Dziecięcego w Teksasie i Szpitala Metodystycznego w Houston.

Chcieliśmy opracować ukierunkowany lek, który przygotuje układ odpornościowy na antygeny związane z nowotworem (TAA) obecne na komórkach złośliwych. Aby uporać się z poliklonalnym charakterem choroby, obraliśmy za cel pięć różnych antygenów.”

Dr Ann Leen, współautorka, profesor pediatrii – hematologii i onkologii w Centrum Terapii Komórkowej i Genowej

„Rak trzustki nie wygląda tak obco dla układu odpornościowego jak inne nowotwory. Ta nowatorska immunoterapia może pomóc układowi odpornościowemu rozpoznać i zaatakować komórki nowotworowe w sposób, w jaki inne immunoterapie nie były w stanie tego zrobić” – powiedział współautor dr Benjamin Musher, profesor medycyny w Baylor i dyrektor medyczny onkologii medycznej w Kompleksowym Centrum Onkologii Dana L. Duncana.

Pacjenci z rakiem trzustki zostali włączeni do jednej z trzech kohort badania. Do ramienia A włączono pacjentów z zaawansowaną chorobą, u których wystąpiła odpowiedź na chemioterapię pierwszego rzutu. Do ramienia B włączono pacjentów z chorobą przerzutową, u których doszło do progresji po chemioterapii pierwszego rzutu. Do ramienia C włączono pacjentów z chorobą wymagającą resekcji chirurgicznej. Od każdego pacjenta w Centrum Terapii Komórkowej i Genowej przygotowano indywidualną terapię limfocytami T. Łącznie 37 uczestników badania otrzymało sześć miesięcznych wlewów limfocytów T.

Pacjenci z grup A i C uzyskali obiecujące wyniki, a wskaźnik kontroli choroby wyniósł 84,6% w grupie pacjentów, którzy odpowiedzieli na chemioterapię pierwszego rzutu (grupa A). Dwóch z dziewięciu pacjentów poddanych resekcji chirurgicznej (Ramię C) pozostało wolnych od choroby przez ponad pięć lat po operacji. Naukowcy zaobserwowali jedynie 25% kontroli choroby u pacjentów z chorobą oporną na leczenie (Ramię B). Terapia była wyjątkowo dobrze tolerowana, a we wszystkich trzech kohortach udokumentowano tylko jedno potencjalnie związane z leczeniem poważne zdarzenie niepożądane.

Pozytywne wyniki kliniczne korelowały z funkcjonalną ekspansją limfocytów T i trwałością komórek poddanych infuzji w próbkach krwi pobranych podczas terapii w porównaniu z pobranymi na początku leczenia. Naukowcy wykorzystują już dane z tego badania do udoskonalenia swojego podejścia w ramach przygotowań do kolejnego badania, które może obejmować samą terapię komórkami T lub w połączeniu z innymi immunoterapiami.

„W całym kraju tylko 5% pacjentów z rakiem trzustki uczestniczy w badaniach klinicznych” – powiedział Musher. „Aby znacząco poprawić wyniki leczenia raka trzustki, musimy zbadać wszystkie możliwe opcje leczenia i zapisać więcej pacjentów do badań klinicznych. Badania takie jak nasze, które opierają się na solidnych korelacjach naukowych, pomagają nam uczyć się na sukcesach i porażkach oraz umożliwiają dalszy postęp. Dają też pacjentom tak potrzebną nadzieję, pomagając im jednocześnie poczuć się częścią czegoś większego niż oni sami”.

„Kliniczna i translacyjna wiedza naukowa Baylora zdobyta w Duncan Cancer Center oraz Centrum Terapii Komórkowej i Genowej umożliwia naszemu zespołowi prowadzenie złożonych badań obejmujących pacjentów na różnych etapach choroby” – powiedział Leen. „Nie moglibyśmy tego osiągnąć bez ścisłej współpracy między laboratorium a kliniką, doskonałej pracy naszego zespołu regulacyjnego i światowej klasy obiektu GMP (Dobrych Praktyk Produkcyjnych).”

Pierwszymi autorami tej pracy są dr Spyridoula Vasileiou i Brandon G. Smaglo wraz z Musherem. Inni współautorzy to Catherine S. Robertson, Mengfen Wu, Tao Wang, Ayumi Watanabe, Manik Kuvalekar, Yovana Velazquez, Shamika Ketkar, Tamadar Al Doheyan, Penelope G. Papayanni, Aakash Shah, Natalia Lapteva, Bambi J. Grilley, George Van Buren, Premal D. Lulla, Helen E. Heslop, Cliona M. Rooney i Malcolm K. Brenner. W czasie prowadzenia badania wszyscy autorzy byli związani z Baylor College of Medicine, Centrum Terapii Komórkowej i Genowej, Kompleksowym Centrum Onkologii im. Dana L. Duncana, Szpitalem Dziecięcym w Teksasie i/lub Szpitalem Metodystów w Houston. Pełną listę źródeł finansowania można znaleźć w publikacji.

Źródła: