Nieprzewidywalne zamieszanie pielęgniarskie ponownie zakłóca reakcję mózgu na zagrożenie

Nieprzewidywalne zamieszanie pielęgniarskie ponownie zakłóca reakcję mózgu na zagrożenie

Przełomowe badania wykazały, że dzieci mające nieprzewidywalnych opiekunów wykazują trwałe zmiany w zakresie bezpieczeństwa i zagrożeń dla swoich mózgów, co podkreśla znaczenie stabilnego rodzicielstwa na całe życie.

Badanie:Narażenie na nieprzewidywalne wydarzenia z dzieciństwa wiąże się z aktywacją ciała migdałowatego podczas wymierania we wczesnej dorosłości. Źródło obrazu: 3DMedisphere/Shutterstock.com

Doświadczenia z dzieciństwa charakteryzujące się spójnością i przewidywalnością są niezbędne do prawidłowego rozwoju emocjonalnego. W niedawnym badaniu opublikowanym w Developing Cognitive Neuroscience zbadano, w jaki sposób nieprzewidywalne środowisko opiekuna jest powiązane ze zmianami w ciele migdałowatym.

wstęp

Dzieci dorastające, nie wiedzące, czego oczekiwać od swoich opiekunów, mogą doświadczyć głębokiej niestabilności emocjonalnej. Sugerowały to wcześniejsze badania, ale konkretne dowody pokazujące, jakie zmiany zachodzą w tym okresie i jak wpływają one na wymieranie osobników dorosłych, są ograniczone.

Nieprzewidywalne środowisko na początku życia wpływa na dojrzewanie obwodów neuronowych w celu wykrywania zagrożeń i wskazówek dotyczących bezpieczeństwa. Nowe badanie sugeruje, że w tych obszarach mózgu zachodzą specyficzne zmiany, które są niezależne od skutków traumy lub deprywacji z dzieciństwa. Ma to szkodliwy wpływ na emocjonalne funkcjonowanie mózgu.

Na przykład nieprzewidywalność u dzieci przewiduje większe prawdopodobieństwo wystąpienia lęku i depresji u dorosłych. Kiedy dziecko jest przedłużane, w każdej chwili spodziewa się niepewności i zagrożenia. Może to uniemożliwić uczenie się na podstawie bodźców zewnętrznych -sygnału stanu bezpieczeństwa, wskazówek bezpieczeństwa bezpiecznego środowiska.

Prace teoretyczne sugerują, że to zmienione uczenie się wygaszania może powodować stany lękowe i powiązane stany. Zazwyczaj obejmują one uczucie strachu i niepewności bez widocznego zagrożenia.

Uczenie się wymierania odnosi się do wygaszania wyuczonych reakcji na poprzedni sygnał zagrożenia. Obejmuje fazę pozyskiwania i fazę wymierania. W pierwszym przypadku jednostka napotyka specyficzny neutralny bodziec (sygnał zagrożenia), który jest powiązany z bodźcem naturalnie nieprzyjemnym (awersyjnym). Natomiast inny neutralny bodziec (podatek od bezpieczeństwa) nie jest tak powiązany. W fazie wygaśnięcia żaden z bodźców nie jest kojarzony z nieprzyjemnością.

We wczesnej fazie wymierania ciało migdałowate podstawno-boczne staje się aktywne w odpowiedzi na wyuczone sygnały zagrożenia. Poprzednie badania wykazały, że efekt ten jest bardziej wyraźny u osób, które przeżyły traumę w dzieciństwie, ale w obecnym badaniu w szczególności zbadano nieprzewidywalność jako odrębny czynnik.

Niektórzy naukowcy uważają, że dzieci, które na wczesnym etapie rozwoju zachowują się prawidłowo, lepiej radzą sobie z zagrożeniami w późniejszym życiu. Jednakże wpływ nieprzewidywalności (w przeciwieństwie do rzeczywistej traumy) pozostaje niejasny, pomimo jej wpływu na rozwój neurologiczny.

Obecne badanie miało na celu zrozumienie, w jaki sposób różne wymiary nieprzewidywalnej zmienności środowiska wpływają na obwody neuronowe na uczenie się na podstawie wygaśnięcia.

O badaniu

Badanie obejmowało niekliniczną grupę 45 osób dorosłych, które ukończyły testy dotyczące wskazówek dotyczących zagrożeń i bezpieczeństwa. Sygnały te były prezentowane osobno lub razem, czasami z nieprzyjemnym bodźcem, a czasami nie w połączeniu z nowym, nieznanym sygnałem. Odpowiedzi mierzono za pomocą odpowiedzi przewodnictwa skóry (SCR).

W fazie wymierania poprzednia wskazówka dotycząca zagrożenia została zaprezentowana bez nieprzyjemnego bodźca, podczas gdy wskazówka dotycząca bezpieczeństwa pozostała taka sama. Następnie badacze przeprowadzili fazę odwrócenia, w której zamieniono role sygnałów dotyczących zagrożenia i bezpieczeństwa. W tej fazie wcześniejsza wskazówka dotycząca bezpieczeństwa była kojarzona z nieprzyjemnym bodźcem w połowie przypadków, podczas gdy wcześniejsza wskazówka dotycząca zagrożenia nigdy nie była kojarzona.

Wyniki badań

Jak już wcześniej informowaliśmy, faza testowania nie była przedmiotem obecnego badania.

W fazie wymierania wcześniejsze sygnały zagrożenia były powiązane z wyższą aktywnością ciała migdałowatego podstawno-bocznego u niektórych uczestników. Ta część mózgu jest wyraźnie zaangażowana w uczenie się poprzez wygaszanie. Uczestnicy ci jako dzieci żyli w nieprzewidywalnym środowisku.

Zwiększona aktywność wystąpiła we wczesnej fazie wymierania, ale nie w fazie późnej. Stan ten utrzymywał się nawet po przystosowaniu się do obecnego uczucia strachu i traumatycznych doświadczeń z dzieciństwa.

Takich zmian nie było w trzech innych obszarach mózgu, które również nauczyły się reagować na zmiany aktywności podczas wymierania.

Autorzy starali się ustalić, które aspekty nieprzewidywalności dzieciństwa powodują aktywację ciała podstawno-bocznego ciała migdałowatego. Wymiary sklasyfikowano jako nieprzewidywalne zaangażowanie rodziców w życie dziecka. nieprzewidywalność rodziców; nieprzewidywalna struktura rodziny lub wydarzenia rodzinne, takie jak częste zmiany; nieprzewidywalne środowisko domowe i szkolne, w tym zmiana pracy lub chaos w domu; oraz nieprzewidywalny poziom bezpieczeństwa, w tym bezpieczeństwa żywnościowego oraz fizycznego lub finansowego w domu.

W porównaniu z nieprzewidywalnością w innych obszarach, aktywacja ciała migdałowatego była szczególnie powiązana z nieprzewidywalnymi zachowaniami opiekunów, takimi jak: B. nagłe wybuchy złości. Nawet w przypadku zakłócenia rutyny rodzicielskiej lub środowiska, w tym środowiska małżeńskiego, nie zaobserwowano wyższej aktywacji ciała migdałowatego.

Stanowi to nie tylko modyfikowalny czynnik ryzyka, ale także sugeruje, że dzieci można zabezpieczyć przed skutkami zewnętrznej nieprzewidywalności, jeśli między nimi a zmianami zewnętrznymi znajdują się przewidywalni rodzice lub opiekunowie. Może to sprzyjać normalnemu rozwojowi pomimo ich nieprzewidywalnego pochodzenia.

Badanie przeprowadzono jednak na stosunkowo małej próbie zdrowych młodych dorosłych i opierało się na retrospektywnych samoopisach. Oznacza to, że wyniki są sugestywne, ale nie można ustalić związku przyczynowego. Przyszłe badania powinny przetestować ten pomysł. Jeśli tak, wskazywałoby to na potrzebę programów pomagających rodzinom w zapewnieniu stabilnych, niedrogich mieszkań, opieki nad dziećmi i innych zasobów społecznych, aby poprawić przewidywalność opiekunów.

Z drugiej strony nieprzewidywalność w dzieciństwie nie była powiązana z wyginięciem mierzonym za pomocą SCR, fizjologicznego markera reakcji na zagrożenie. Biorąc pod uwagę małą wielkość próby, możliwe są również inne wyjaśnienia. Na przykład wygaszanie i SCR mogą odzwierciedlać reakcje na różne bodźce lub części tego samego procesu uczenia się.

Co ważne, autorzy zauważają, że chociaż zwiększona aktywność ciała migdałowatego sugeruje różnice w sposobie, w jaki mózg dostosowuje się do zmian w sygnałach zagrożenia, może to nie przekładać się bezpośrednio na zachowanie zewnętrzne lub objawy w życiu codziennym, zwłaszcza że próba nie obejmowała osób z chorobami klinicznymi.

Wnioski

Badanie potwierdza wcześniejsze dowody na to, że dzieciom mającym niestabilnych opiekunów grozi wyginięcie, gdy dorosną. Poprzednie badania wykazały również częstsze występowanie chorób psychicznych u dorosłych, których okres życia był nieprzewidywalny. Wyniki poszerzają tę tezę, wykazując charakterystyczny wpływ na ciało migdałowate podczas uczenia się poprzez wygaszanie w dorosłym życiu.

Znalazło to odzwierciedlenie w wyższej aktywacji podstawno-bocznego ciała migdałowatego we wczesnej fazie wyjścia, co być może wskazuje, że mózg wolniej dostosowuje się do zmieniających się bodźców, chociaż pozostaje to raczej interpretacją niż udowodnionym efektem. Nie miało to jednak wpływu na uczenie się poprzez ekstynkcję mierzone za pomocą SCR. Takie osoby mogą wykazywać różnice neuronalne w przetwarzaniu zmienionych sygnałów nawet przy braku objawów psychologicznych, chociaż w badaniu nie oceniano zachowań w świecie rzeczywistym.

Ciało migdałowate może być szczególnie podatne na takie narażenie we wczesnym dzieciństwie, ponieważ znaczna część jego rozwoju trwa po urodzeniu.

Ograniczenia badania obejmują niewielką wielkość próby, retrospektywne samoopisy i skupienie się na młodych dorosłych nieklinicznych, co ogranicza możliwość jego uogólnienia.

Badanie to pokazuje, że przewidywalność opiekuna jest ważnym modyfikowalnym markerem i celem interwencji, co sugeruje, że polityki i programy kliniczne promujące konsekwentną opiekę mogą wspierać zdrowy rozwój neurologiczny. Autorzy wzywają do przyszłych badań na większych i bardziej zróżnicowanych próbach, w tym osób z zaburzeniami lękowymi lub zaburzeniami związanymi z traumą, w celu wyjaśnienia mechanizmów i szerszych skutków nieprzewidywalności we wczesnych środowiskach.

Pobierz teraz swoją kopię PDF!

Źródła: